ซวย

ซวย เท่านั้นจริงๆ ว่าจะเขียนเป็นการ์ตูน แต่ก็เซ็งเกินกว่าจะทำได้
เรื่องมีอยู่ว่า (ยาวนะ)
ปีที่แล้วลงเรียนวิชาชื่อแปลเป็นไทยได้ว่า ศิลปะร่วมสมัย สอนโดยศิลปินศิลปะรว่มสมัยชื่อดัง(รึเปล่าไม่รู้) ชื่อ เอบิสึกะ โคอิจิ
ไปเข้าเรียนสม่ำเสมอ ส่งรายงาน ทำพรีเซนเทชั่น เกรดออกมาได้ B เออ รีพอร์ทคงไม่ดีมั้ง ไม่เป็นไรๆ
แต่ประเด็นคือ มาเฮสะ คนอินโดนิเซีย ไม่ค่อยมาเข้าเรียน มาก็สาย ไม่ส่งรีพอร์ท ไม่ทำพรีเซนเทชั่นดันได้ A
ตอนแรกก็ว่า เอาวะ ก็แค่เกรด สมัยเรียนมหาลัยก็บางทียังได้เกรดมามั่วๆ ซั่วๆ เลย เลยว่าจะปล่อย แต่การขอทุนการศึกษาดันตัดสินจากเกรด แล้วเราไม่สามารถสมัครทุนๆ นึงได้เพราะเกรดเราขาดไป 0.02!!!
เลยไปลองถามเอบิสึกะดู ว่า ทำไมได้ B หว่า เราขาดอะไรไปรึ

เรา: อาจารย์ ทำไมได้ B อะคะ
เอบิสึกะ: ก็รายงานเนื้อหาเรายังไม่ค่อยดีน่ะสิ
เรา: แล้วทำไมคนไม่ส่งได้ A ล่ะคะ
เอบิสึกะ: อ๋อ คนนั้นเขาเป็นคนขยันนะ
เรา: ไม่ค่อยมาเรียนเนี่ยเหรอคะ
เอบิสึกะ: เขามาเข้าเรียนพอๆ กับเธอนะ เธอขาดไปสองครั้งใช่ไหม เขาขาดพอๆ กับเธอนะ นี่ไง หนึ่ง สอง… สาม สี่ อืม แต่ว่านะ มันไม่ได้ตัดสินจากการเช็คชื่อกับรีพอร์ทนะ มันอยู่ที่การคิดและพรีเซนเทชั้น
เรา: พรีเซนเทชั่นมันก็ไม่มาค่ะอาจารย์
เอบิสึกะ: เขามีความคิดอะไรที่ดีกว่าเธอไงล่ะ เขามีอะไรพิเศษ
เรา: อะไรที่ว่ามันอะไรคะ หลังจะได้ทำมั่ง ดีขนาดไม่ต้องมาเข้าเรียน ไม่ต้องส่งรีพอร์ท ไม่ต้องทำพรีเซนเทชั่นเลยเนี่ย แถมในชม.เรียนไม่เคยเห็นมันพูดอะไรซักคำเลยอะ
เอบิสึกะ: ผมจดโน๊ตไว้นะ ว่าใครดีอะไรยังไง แต่ผมไม่ได้เอามาวั้นนี้
เรา: แล้วจะขอดูโน๊ตอันนั้นได้เมื่อไหร่คะ
เอบิสึกะ: อีกสองอาทิตย์
เรา: อาจารย์ไม่มาวันพรุ่งนี้เหรอคะ
เอบิสึกะ: มา แต่ผมยุ่ง ไม่มีเวลาหา
เรา:งั้นเดี๋ยวอีกสองอาทิตย์จะกลับมาขอดูค่ะ

ปกติไม่ค่อยจะไล่ต้อนใครจนมุมแบบนี้ แต่นี่ก็เกินไปจริงๆ หมดความนับถือเพราะเราไม่สามารถยอมรับเขาเป็นอาจารย์ได้ กับการให้คะแนนมั่วซั่วมันก็ยังโอเคเป็นไปได้ แต่ที่ยังไม่ยอมรับว่าตัวเองผิดแล้วเถียงข้างๆ คูๆ เนี่ย เกินไปจริงๆ
ก่อนจะมาคุยกับเอบิสึกะ เราไปปรึกษาฝ่ายดูแลเรื่องนี้ เขาบอกว่า เราต้องไปคุยเอง แก้เกรดมันแก้ได้ แต่อยู่ที่การตัดสินของอาจารย์

ระหว่างสนทนากับเอบิสึกะ เขาพูดออกนอกเรื่องบ่อยครั้ง ตอบไม่ตรงคำถามทำให้ต้องถามย้ำคำถามเดิมๆ และพูดวกไปวนมา ในการสนทนาหลังๆ เราจึงเลิกใช้เคย์โกะ* เปลี่ยนมาใช้ประโยคสนทนาแบบธรรมดา และเรียกเขาว่า คุณเอบิสึกะ แทน อาจารย์เอบิสึกะ เพราะหมดความนับถือ

บางทีก็แอบคิดว่า เขาให้เกรดสลับคนกันกับมาเฮสะ ที่ชื่ออยู่ติดกัน ชื่อยาวๆ เขียนด้วยภาษาอังกฤษเหมือนกัน (ในใบรายชื่อ คนญี่ปุ่นจะเขียนด้วยภาษาญี่ปุ่น ส่วนคนต่างชาติเขียนด้วยภาษาอังกฤษ) ถ้าเป็นงั้นจริง คือมาเฮสะเขาโชคดี เราโชคร้าย แค่นั้นเอง

เซ็งจริงๆ ทำไมต้องมาเจอคนแบบนี้ รู้งี้ไม่มาถาม ปล่อยไปดีกว่า

โพสท์ไว้ กันลืม ว่าที่ไหนก็มี คนแบบนี้ ดีที่เป็นเรื่องเล็กๆ ไม่ใช่เรื่องใหญ่ในชีวิต แต่ก็สอนให้เรารู้ว่า ผิดแล้วยอมรับว่าผิด เท่กว่ากันเยอะ
*เคย์โกะ เป็นคำสุภาพที่เกือบๆ จะเป็นราชาศัพท์ เพราะคำที่ใช้ต่างไปกับคำพูดปกติ ไว้ใช้กับคนที่ให้ความนับถือ

4 ความเห็น

Filed under Uncategorized

4 responses to “ซวย

  1. platuuuu

    ดีที่พี่ยูนมองมันเป็นเรื่องเล็กนะ..
    รอบข้างเราอะ มีแต่คนเครียดเรื่องเกรด.. ทั้งที่บางคนมันก็ดีอยู่นะ
    =]

  2. ไม่ไหวนะเนี่ย ฮึ่ม><

  3. ชอบครับ ที่เป็นคนไม่ยอมแพ้ แล้วปล่อยให้มันผ่านไปอ่ะ

  4. …. เข้าใจเลยครับ เคยขาดไป 0.02 เหมือนกันได้ F ไปเลย สู้ๆนะครับ🙂

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s