ยชชี่

ยชชี่คือเพื่อนของมาริโอที่มักจะมาให้มาริโอและเพื่อนฝูงขี่ในยามคับขัน ลักษณะหน้าตาคล้ายๆ เต่ากึ่งไดโนเสาร์ ยืนได้ด้วยสองขา คอยาว ตัวสีเขียว ตาโต แก้มป่อง มีสิ่งคล้ายๆ บังเหียนสีแดงเล็กๆ ติดอยู่ที่หลัง หน้าตาซื่อและท่าทางใจดี รักสงบแต่ก็สามารถช่วยเหลือมาริโอได้ด้วยการใช้ลิ้นยาวๆ ตวัดกินศัตรูและพ่นกระดองหรือเปลือกออกมาโจมตีศัตรูตัวอื่น สามารถกระโดดได้สูงและไกล
ไข่ของยชชี่มีลายจุดใหญ่ เมื่อไข่แตกออก ตัวอ่อนของยชชี่จะมีสีตามสีจุดของไข่ และนอกจากนี้ยชชี่ยังมีเพื่อนๆ ที่มีสีตัวต่างกันอีกมากมาย

นี่คือหนึ่งในข้อสอบเข้าบริษัท Nintendo ด้วยโจทย์ที่ว่า ‘จงเขียนอธิบายลักษณะของ ยชชี่ ให้คนที่ไม่รู้จักเลยฟัง’
เพื่อนที่ไปสอบมามาเล่าให้ฟังว่า นอกจากข้อสอบนี้แล้วยังมีข้อสอบเลข สังคม ข้อสอบวาดรูป (สำหรับแผนกดีไซน์) และข้อสอบวัด EQ ถ้าผ่านแล้วตามด้วยการสัมภาษณ์ไม่ต่ำกว่าสามรอบ
เราไปสอบจะผ่านไหมนะ

ตอนจบของ Vagabond

มันคือ exhibition ของ Inoue Takehiko คนเขียนที่สร้างชื่อมาจาก SLAM DUNK และ Vagabond งานนี้คือเอาต้นฉบับ Vagabond ซึ่งวาดเพื่องานนี้โดยเฉพาะมาแสดง ซึ่งต้นฉบับนี้ไม่ได้วาดลงบนกระดาษธรรมดา แต่วาดลงบนผ้าใบ กระดาษสา กระดาษโบราณ ผนังห้อง ไปจนถึงก้อนปูน
นั่นคือ ฉากสุดท้าย ความตายของ มิยาโมโต มุซาชิ ที่ถูกวาดออกมาได้อย่างสวยงาม ลึกซึ้ง แล้วก็กระเทือนอะไรข้างในตัวจนมันปั่นป่วนตลอดเวลาที่ดูงาน จนคิดว่าคนเขียนคนนี้มันไปศึกษาอะไรเพิ่มมาวะ ทำไมถึงได้เล่าเรื่องของคนๆ นึงที่เดินทางไปสู่จุดจบของชีวิตได้อย่างลึกซึ้งแล้วก็กินใจขนาดนี้
ความคาดหวังก่อนจะเข้าไปดูงานคือแค่จะเข้าไปดูลายเส้นพู่กันสวยงามอลังการ แต่ดูจนจบก็เดินร้องไห้ออกมาจากในงาน
1,500 เยนของค่าตั๋ว กับ 1 ชม.ของการต่อคิวรอ คุ้มมหาคุ้ม
Vagabond ตอนนี้ไม่สามรถหาดูได้ที่ไหนนอกจากใน Exhibition นี้เท่านั้น และถึงแม้จะพิมพ์รวมเป็นเล่มพิเศษออกมาทีหลัง ก็ไม่มีทางได้ความรู้สึกขนาดนี้แน่ๆ
ไม่ได้ดูงานดีๆ อย่างนี้มานานมากแล้ว

เรื่องสยองของห้องแสกน

ที่ต้องให้กดอ่านต่อตลอดเพราะไม่อยากให้หน้าแรกมันเยอะๆ ยาวๆ รุงรังฉะนั้นกรุณาคลิกอ่านต่อนะ

Level ของงาน

ชั่วโมงเรียน Illust มีเดือนละครั้ง เพราะว่าจะให้เวลาไปวิจัยและทำงานออกมา พอถึงเวลาส่งงานก็จะมีการโดนคอมเมนต์จนร้องไห้กันไปบ้างละ โมโหอาจารย์บ้างละ ตรงข้ามกับเรา เราทำงานไปก็เพื่อให้แกด่าอะไรมาบ้าง เพราะเราโดนลูกค้าด่ามาจนหน้าด้านแล้ว ซึ่งคืดว่าคนที่จะติเพื่อก่อก็มีแต่อาจารย์เท่านั้นแหละ
แต่ก็จะมีเด็กจบตรีแล้วยิงต่อโทเลยที่ค่อนข้างมั่นใจสูง แบบว่าโดนด่าไม่ได้ โกรธ แบบนั้น มีอยู่ ออกไปเจอลูกค้าด่าแล้วจะอึ้งนะน้องเอ๊ย
แต่อาจารย์เราเป็นสุดยอดแห่งแนวคิด Illustrator จริงๆ แกสอนเราว่า เราเป็น Illustrator เราต้องคิดจนตกผลึกแล้วค่อยวาด จะ 5 ปี 10 ปีก็ได้ ขอให้ตกผลึกจริงๆ
เกรดของแกมี 2 ขั้นคือ Interesting กับ Boring (面白い、つまらない)
ทำงานไปก็เสียวใส้ทุกที กลัวแกจะบอกมาว่า สึมาราไน่ (ฺBoring)

เป็นงานที่ทำมาอาทิตย์นึง แต่ก่อนส่งวันเดียวก็เผลอกด Replace ไฟล์เก่าทับไฟล์ใหม่ไป ต้องมานั่งวาดใหม่ภายในคืนเดียว จะร้องไห้ โชคดีที่ได้ ‘Very Interesting’ โล่งกันไป นอนหลับแล้วเว้ย
อ่าน Theme ของภาพ

ไอ้เพี้ยน

ช่วงหลังๆ นี้ไปเป็นอาสาสมัครสอนภาษาไทยให้เด็กนร.ที่มหาลัย มีลูกศิษย์สองคน คือ ยูกิและยูริ คู่หูคู่ฮาที่อยากไปเรียนต่อที่ไทย และแล้วในวันเกิดเหตุ

ยังไม่จบเรื่องมูจิ

ไปทำงานมาแค่สามอาทิตย์ ทำไมถึงเจอแต่คนแบบนี้

หนีไปโลด

เอาล่ะ ขายของๆ
อ่านตอนต่อและตอนมึนกว่านี้ได้ที่ “หมัด” เล่ม 3 (เขาเร่งงานมาแล้วแปลว่าเดี๋ยวคงออกแล้วล่ะ)
แฮ่ๆ

ครอบครัวทึมๆ ของ MUJI:2

ตอน คำสั้งของ Kenya Hara
—————————-
นี่คือคำสั่งของเคนยะ ฮาระ Creative Director ของมูจิ

• พนักงานทุกคนต้องใส่เสื้อผ้ามูจิทั้งตัวตอนทำงาน
• พนักงานทุกคนห้ามย้อมผมสีผิดธรรมชาติ
• ผู้ชายห้ามผมยาว ห้ามไว้หนวดเครา
• ผู้หญิงห้ามแต่งหน้าจัด
• แว่นตากรอบสีดำเท่านั้น
• ผู้ชายห้ามใช้เครื่องประดับ ส่วนผู้หญิงใช้ได้หนึ่งชิ้น แต่ห้ามว๊อบแว๊บ
• ผู้ชายห้ามใส่ตุ้มหู ผู้หญิงใส่ได้ข้างละอัน และห้ามเป็นตุ้มหูห้อยย้อย
• นาฬิกาข้อมือใส่ได้แต่แบบเพลนๆ เท่านั้น
• เล็บทาได้แต่สีอ่อนๆ เท่านั้น และห้ามเป็นสีผิดธรรมชาติ ผู้ชายห้ามทา
• ห้ามใช้ปากกาลายการ์ตูน หรือสีที่ผิดไปจากสีโทนมูจิ (คือ ขาว ดำ เทา กรมท่า และสีเบจ)
• ห้ามใช้ของอะไรก็ตามที่มีโลโก้ติดอยู่
• ห้ามใส่กางเกงขาสั้น กระโปรงที่สั้นหรือยาวเกิน
• ใส่ถุงเท้าทุกครั้ง และห้ามใส่บู๊ตยาว ห้ามใส่รองเท้าเปิดส้น

เท่านี้ก่อน เพราะจำได้แค่นี้ เราโชคดีที่ไม่ใส่เครื่องประดับและไม่ได้แต่งหน้าอยู่แล้ว แต่เซ็งตรงแว่นกรอบดำนี่แหละ เพราะแว่นเรากรอบเทาอมฟ้า แต่ว่า ทั้งกรอบทั้งแว่นก็ทำที่มูจินะเฟ้ย ถึงจะเมื่อสี่ห้าปีที่แล้วก็เหอะ ฮึ่ม แฮ่

ครอบครัวทึมๆ ของ MUJI

สุดท้ายก็ไปทำงานในมูจิ ตอนแรกก็ลังเลว่าจะสมัครเป็นตำแหน่งอะไรดี มี 3 อย่างคือ พนักงานขาย พนักงานคิดตังค์ แล้วก็พนักงานจิปาถะ ก็คิดว่าพนักงานจิปาถะคงไม่ต้องคุยวุ่นวายกับลูกค้ามาก แล้วก็น่าจะได้เดินไปเดินมา ได้ดูของเยอะๆ ก็เลยสมัคร
หน้าที่ก็คือ

มีต่อ

ตลกคนขาว

ชม.เรียนโทของชาว Illust มักจะจบลงด้วยการไปกินเหล้ากับอาจารย์ ซึ่งวันนี้ได้คุยกับ ราฟาล ชาวโปแลนด์ เล่าให้ฟังถึงความยุ่งยากของการย้ายบ้าน ที่เราก็เคยบ่นในบล็อกไปก่อนหน้านี้ว่าต้องจ่ายค่านู่นค่านี่ ดีที่เราโชคดี ไม่เคยเจอปัญหาที่เจ้าบ้านอี๋คนต่างชาติ แต่ราฟาลเล่าให้ฟังว่า มีตลกของคนขาวที่ชอบเล่ากันว่า มักจะชอบมีป้ายเขียนไว้ตรงประกาศห้องว่าง ว่า

สัตว์เลี้ยง OK, คนต่างชาติขอคิดดูก่อน

大学院の授業が終わってからだいたい飲み会なんだよ。それでラファールってポーランド人と話してた。彼は普通の外人と同じで引っ越するのが大変だって。だって礼金や敷金も払わなきゃ行けないし、いろいろめんどくさいんだよ。でもそれのー番最悪なのは、
ペットOk 、外人相談
って言う言葉だ。はははは私たちペットの下なの？！？

ชนะเลิศของปีนี้

ขอดูดจาก youtube มาอัพตามสัญญา

มีต่อ อันนี้ไม่ชนะเลิศ แต่ชอบเหมือนกัน